Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25.04.2012r. (Dz.U. 2012.488) w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego,  określa m.in. sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego oraz warunki i sposób prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Do ewidencji wpisuje się kierowcę, który dopuścił się naruszenia przepisów ruchu drogowego, rodzaj naruszenia oraz odpowiadającą mu liczbę punktów, zgodnie z wykazem określonym w załączniku nr 1 do wspomnianego rozporządzenia. Wpisu ostatecznego dokonuje się, jeśli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym: wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym.

Realizacja przepisów cyt. rozporządzenia, przepisów Kodeksu postępowania w sprawach wykroczeń oraz ustawy Prawo o ruchu drogowym budzi uzasadnione wątpliwości dotyczące granic swobody w nakładaniu na uczestników ruchu drogowego punktów karnych w drodze mandatów, czy orzeczeń sądów oraz swobody właściwych organów ewidencyjnych w zakresie możliwości korygowania liczby punków karnych przypisanych na podstawie prawomocnego mandatu bądź orzeczenia sądu. Załącznik nr 1 do rozporządzenia określa precyzyjnie ilość punktów karnych przewidzianych za dane naruszenie przepisów. Niestety w praktyce znane są przypadki, kiedy w drodze mandatu karnego czy orzeczenia sądu na kierowców nakładane są punkty karne w innym niż określony rozporządzeniem wymiarze.  Wówczas organy dokonujące wpisu punktów karych do odpowiedniego rejestru na podstawie takiego mandatu czy orzeczenia samodzielnie korygują ilość punktów karnych zgodnie z przepisami rozporządzenia.  Rodzi się pytanie, czy taka praktyka nie jest sprzeczna z prawem?.

Analiza orzecznictwa sądowoadministracyjnego ugruntowanego jeszcze na kanwie poprzednio obowiązującego rozporządzenia MSWiA z dnia 20.12.2002r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. 236, poz. 1998) wskazywałaby, że brak jest przepisów prawa, które mogłyby stanowić podstawę do wpisania do ewidencji kierowców innej liczby punktów aniżeli wynikająca z tytułów określonych w rozporządzeniu  z dnia 20.12.2002r. Paragraf 4 ust. 1 tego rozporządzenia przewiduje, że wpisu ostatecznego w ewidencji dokonuje się na podstawie, m.in. mandatu karnego, a z kolei art. 98 § 3 in fine Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia przewiduje, ze mandat karny staje się prawomocny z chwilą pokwitowania jego odbioru przez ukaranego. Wobec powyższego nie ma podstaw do wpisania do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego większej lub mniejszej liczny punktów karnych za wykroczenia popełnione przez ukaranego, niż liczba punktów określona mandatem karnym, zwłaszcza gdy ten nie został wzruszony. Wpisywanie punktów karnych do ewidencji i ich usuwanie stanowi jedynie czynność materialno-techniczną. Powyższe oznaczałoby, że np. w przypadku wystawienia przez Policę mandatu karnego, w którym zawarto punkty karne w liczbie nieodpowiadającej przewidzianej przepisami rozporządzenia i mandat ten stał się prawomocny, organy ewidencyjne nie mają możliwości skorygowania błędu organu działającego w postępowaniu mandatowym  (tak np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach z dnia 30.05.2008r., sygn. II SA/Gl/186/08, OSNAiWSA 2009/6/111; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 03.01.2012r. sygn. III SA/Łd 1044/11, LEX nr 1110217).

Aktualnie odmienne od przedstawionego powyżej stanowiska, wyraził pogląd  Naczelny Sąd Administracyjny  w Warszawie w wyroku z dnia 16.12.2013r. (sygn. I OSK 1110/12, LEX nr 1455416) wskazując, że „organy administracji publicznej nie mają możliwości działania w ramach uznania administracyjnego. Zobowiązane są w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów ruchu drogowego przypisać temu naruszeniu określoną liczbę punktów wynikającą z załącznika do rozporządzenia z dnia 20.12.2002r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. Wpis punktów do ewidencji ma jedynie charakter techniczny będący konsekwencją naruszenia przepisów ruchu drogowego. Punkty karne przypisywane kierowcom w związku z popełnionym przez nich wykroczeniem lub przestępstwem drogowy mają charakter akcesoryjny w stosunku do tego wykroczenia lub przestępstwa a o ich naliczeniu nie decyduje policjant czy sąd, lecz są one przypisywane ex lege do poszczególnych naruszeń”.

 

Pracodawcy, coraz częściej kontrolując efektywność wykorzystywanego czasu pracy  przez pracownika, starają się monitorować treść otrzymywanej i wysyłanej w miejscu pracy korespondencji. Od pewnego czasu trwa ożywiona dyskusja, czy działanie to nie narusza prawa pracownika do prywatności. Zdaniem Rzecznika Praw Obywatelskich uprawnienia kontrolne pracodawcy nie obejmują prawa wglądu do korespondencji pracownika[1].  Rzecznik nie kwestionuje samego prawa pracodawcy do sprawdzania poczty elektronicznej, lecz podejmowanie takich działań bez uprzedzenia pracownika. Czy rzeczywiście pracodawca może inwigilować treść korespondencji elektronicznej pracownika ?  Odpowiedź na tak postawione pytanie nie wydaje się jednak taka oczywista.

Czytaj więcej...

Przeprowadzanie przez płatnika składek kontroli prawidłowości wykorzystywania zwolnień lekarskich od pracy z powodu choroby lub konieczności sprawowania opieki, wynika z przepisu art. 68 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2010 r. nr 77, poz. 512 ze zm.). Obowiązek ten dotyczy płatnika składek – pracodawcy, który zgłasza do ubezpieczenia chorobowego powyżej 20 ubezpieczonych.

Czytaj więcej...

Zgodnie z art. 130 ust. 3 cyt. ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy. 

Czytaj więcej...

Kancelaria Radcy Prawnego dr Krzysztof Gorazdowski prowadzi sprawy sądowe z zakresu roszczeń cywilnych p-ko instytucjom bankowym udzielającym tzw. kredytów waloryzowanych (indeksowanych i denominowanych) kursem CHF w związku z bezprawnym stosowaniem tzw. klauzul niedozwolonych (abuzywnych) w zawieranych umowach kredytowych obejmujących, m.in. : stosowanie niedozwolonej waloryzacji (tzw. spread), dowolnej zmiany ustalonego oprocentowania oraz pobierania tzw. ubezpieczenia niskiego wkładu własnego i zamieszczania w umowach innych bezskutecznych postanowień, jak również prowadzi sprawy karno-gospodarcze w imieniu pokrzywdzonych z tytułu nieprawidłowości przy prowadzeniu akcji kredytowych przez banki z konsumentami i doprowadzenia ich niekorzystnego rozporządzenia mieniem po uprzednim wyzyskaniu błędnego przekonania kredytobiorców o całkowitym koszcie kredytu (CKK), zatajeniu faktycznych konsekwencji spłaty kredytu udzielanego na podstawie kursu kupna CHF, a spłacanego na podstawie kursu sprzedaży CHF, celowego niesprecyzowania kryteriów ustalania tego kursu, zatajenia ryzyka kursowego, w szczególności ryzyka związanego ze wzrostem zobowiązania w związku ze zmianą kursu CHF, ukrycia przed konsumentami tzw. pozostałych kosztów kredytu, w rezultacie przedstawienia konsumentom do zawarcia umowy kredytowej i wprowadzenia do obrotu prawnego produktu finasowego umożliwiającego jedostronny nieuzasadniony zysk banku przy braku poszanowania istotnych praw konsumenta - kredytobiorcy, naruszeniu Prawa bankowego, cywilnego, karnego co skutkuje uzyskaniem przez bank nienależnego świadczenia z tytułu umowy na niekorzyśćkonsumenta/pokrzywdzonego/kredytobiorcy, tj. w kierunku czynów z art. 286 kk i art. 294 kk. 
Zainteresowanych zapraszam do kontaktu.

 

W przypadku zwolnienia pracownika zatrudnionego w podstawowym systemie czasu pracy w pełnym wymiarze czasu pracy z części dnia pracy, na jego wniosek, pracodawca nie ma prawnej możliwości polecenia pracownikowi odpracowania tego czasu w innym dniu pracy niż przypadającym w dniu zwolnienia, w ten sposób, że pracownik miałby w taki inny dzień czy inne dni świadczyć pracę w wyższym dobowym wymiarze czasu pracy.

Czytaj więcej...